چطور فقط برای گرفتن ارسال رایگان، دو برابر بیشتر خرج میکنیم؟
فرض کنید یک کالا به قیمت ۷۸۰ هزار تومان در سبد خرید دارید. هزینه ارسال ۹۰ هزار تومان است. درست در لحظهای که آماده پرداخت هستید، فروشگاه پیام نجاتبخش خود را نشان میدهد:
فقط ۲۲۰ هزار تومان تا ارسال رایگان فاصله دارید.
در این لحظه، مغز شما با اعتمادبهنفس یک مدیر مالی بینالمللی نتیجه میگیرد:
پرداخت ۹۰ هزار تومان برای ارسال = ضرر
خرید ۲۲۰ هزار تومان کالای اضافه = صرفهجویی
چند دقیقه بعد، یک جفت جوراب، یک ماگ، دو بسته خوراکی و محصولی که دقیقاً نمیدانید چه کاربردی دارد وارد سبد شدهاند. مبلغ پرداختی از ۸۷۰ هزار تومان به یک میلیون و ۶۰ هزار تومان رسیده است.
ارسال رایگان شده، اما شما ۱۹۰ هزار تومان بیشتر خرج کردهاید.
این اتفاق فقط نتیجه ضعف اراده نیست. فروشگاهها آستانه ارسال رایگان را طوری طراحی میکنند که مبلغ سبد خرید را افزایش دهد. مشتری نیز هزینه ارسال را «پول هدررفته» میبیند، اما کالای اضافه را «چیزی که بالاخره استفاده میشود» حساب میکند.
این مطلب درباره همان لحظهای است که برای نپرداختن هزینه پست، چیزهایی میخریم که اصلاً قرار نبود بخریم.